Jan Schokker – Tichtby

Beste Jan,  
Vrouwluden en manluden,

Ik vien et een grote ere da’k et eerste exemplaor van al weer jow vuufde misdaodroman hier vanaovend in Jonkerslaand in ontvangst nemen mag. En now kan ’k wel zeggen da’k slim beni’jd bin naor et boek en de inhoold, mar ik hebbe et al lezen. Jow uutgever was zo vrundelik om et me van teveuren toe te sturen zoda’k et alvast lezen kon. En ik kan je vertellen da’k et votdaolik in iene dag uutlezen hebbe. Dat is dus een goed teken. Et verhael lest as een trein en… ik was beni’jd hoe et oflopen zol. Mar daor verklap ik niks van, want de meensken die hier vanaovend binnen gaon dit boek aanst allegeer kopen en dan heuren ze heur verrassen te laoten en mitnemen te laoten in et verhael dat de schriever bedocht het. Een spannend verhael! Ie kun mooi schrieven en een verhael spannend opbouwen. In jow verantwoording aachterin et boek schrief ie, en now perbeer ik dus Fries te praoten: Fan de earste haadletter ôf oant de lêste punt is dit ferhaal optocht. Now, Jan Schokker, dan is d’r mar iene konklusie meugelik: ie bin een allemachtig grote fantast! 
Ik wil toch ien ding verklappen. In et boek wodt Hille Hisman, een recensent, vermoord. Ik vertelle niet wie dat daon het en waoromme, mar et dee me wel hiel arg goed. En now kom ik d’r as schriever meerstal wel aorig genaodig of bi’j de recensenten, mar et is me een keer gebeurd dat een boek van mi’j deur verschillende recensenten goed bespreuken wodde, mar deur iene man is et doe de grond inboord. En an die man mo’k dus daenken doe in jow boek die Hille Hisman de hassens insleugen wodden. Want ie snappen wel da’k die kerel nao al die jaoren nog niet lieden mag. Wat heb ie dus een heerlik boek schreven!
Ik moet jim eerlik bekennen da’k in et verleden eins nooit misdaodromans las. Ik docht altied da’k dat niet zo mooi vienen zol. Ik was wel altied gek op misdaodfilms. Vroeger keek ik altied naor Derrick en vandaege-de-dag hool ik slim van Engelse en Skandinavische misdaodseries: Silentwitness, Lewis Taggart, Wallander en vul mar an. Die wilde Amerikaanse schietseries hool ik niet van. D’r meugen wat mi’j angaot best wel goenend van kaant maekt wodden, mar et moet wel een mooi en spannend verhael wezen. Mar om zoks te lezen… Dat dee ’k eins nooit.
En doe zee iene an et aende van et veurige jaor tegen me da’k de boeken van Camilla Läckberg es lezen moeten zol. En doe he’k alle negen romans van heur dus kocht en die he’k in iene goeze uutlezen. Prachtig! Ik was in ien keer verkocht! Wat bin dat ok een spannende boeken. Wat maeken pelisie-inspekteur Patrik Hedström en zien geliefde, de schriefster Erica Falck, wat mit in et Zweedse kustplakkien Fjällbacka! Een veur mi’j vremde wereld! Ik bin nooit in Skandinavië west. En doe las ik laestdaegs de misdaodroman Tichtby van Jan Schokker. En Patrik Hedström veraanderde in Ale Alema en Fjällbacka in Bontebok. En wat vuulde dat lekker vertrouwd. Ik kan me zonder muuite inleven in aandere werelden, mar dit is haost mien eigen wereld. In ieder geval een wereld die ’k goed kenne. As Jan Schokker beschrift hoe de pelisieauto van et pelisieburo in Et Vene de eerste rotonde nemt naor de Brouwerslaene toe, daor die recensent vermoord is, wee’k percies waor dat is. En toch… speult een stokkien van et verhael in Noorwegen. Toch nog een betien Skandinavië dus! Ale Alema is een gewone kerel van et Friese plattelaand. Mar ik wodde al lezende even slim benauwd dat hi’j deur de kni’jen gaon zol veur die Noorse Erna. Dat vrommes was me krek een betien te glundig en opdringerig! Ze wol die Friese pelisieman Ale wel mit huud en haor bespringen en opvreten. En ik wete niet hoe as et jow gaot, Jan Schokker, mar nogal wat kerels bin niet tegen zokke vrouwluden bestaand. Ale hadde zien Nanke… en toch was hi’j niet hielemaole ongevulig veur dat Noorse prenteboek. Mar hi’j hul gelokkig zien verstaand bi’j mekeer. Dat dee me goed, want wat veur ellende haj’ dan nog kregen.
Ik las trouwens an et aende van et boek ok nog wat over et feit dat d’r een dooie vrouw vunnen wodde onder et ies van Thialf en daor mossen goenend van et pelisieburo henne. Zomar een peer losse opmarkings in et lopende verhael… Ma’k annemen dat daor jow volgende boek over gaon zal? Want ja, ik wil vanzels wel weten wie daor onder et ies zat en wat daor percies gebeurd is. En ik vien alles best, as et Anni Friesinger mar niet is… Want dat zol me dan toch zo om Ids begroten.Beste Jan, ie bin niet de ienigste Friese schriever van misdaodromans. Rink van der Velde dee et indertied ok. Hi’j schreef boeken over pelisieman Homme Veldstra. Joop Boomsma dee et in et verleden en Ferdinand de Jong dot et vandaege-de-dag. En ie doen et! En gao daor asjeblief mit deur, want ie schrieven mooie boeken. We leven trouwens in een slim drege tied. Boekwinkels, kraanten, uutgevers en schrievers hebben et niet echt makkelik. Mar we zetten deur, Jan. Wi’j blieven schrieven. Ieje in et Fries, ikke in et Stellingwarfs. Wi’j holen de ere van oonze mooie, kleine taelen hoge! Die bin dat meer as weerd! En jim, volk, jim moe’n lezen blieven. Want een wereld zonder boeken zol een aarme wereld wezen!
Ik kreeg van jow as kedogien jow ni’je boek Tichtby. Ik geve jow as kedogien mien roman Et geheim van de wiend. Veur wat heurt wat. En weej’ wat zo mooi is, Jan? In disse roman van mi’j wodt iene vermoord! Mit een mes!