Al weer een jaor

Vandaege bin k dus 64 wodden, mar ik vule me hielemaole gien 64. Hoe oold ak me wel vule week zo niet, misschien 46 of zo. Och, ie kun dr vanzels et beste mar niet al te vule over naodaenken en krek doen as is de locht nog blauw van daegen. Mar an de aandere kaant week bliksemse goed dak et hier mar evenpies te lien hebbe en dak de meerste tied dr opzitten hebbe. Bij dat soort gedaachten vuul ik me toch wel es een betien ongemakkelik. Ak et platte van de voeten onderhole komt onherroepelik de tied dak meer meensken kend hebbe as die k nog kenne. Op dat mement kaantelt et leven.
Ik zie mezels nog zitten in de kaemer van et oolde huus op mien jaordag. Mien moeder, ome Sent, tante Jaanke, tante Jehanne en twie keer een ome Ids. De klonties an een touwgien knapten in de koppies as mien moeder dr kokend hiete koffie op geut. Om de kachel laggen de beide jachthonnen: Marco en Flora. Overdag was mien kammeraotien Reintien dr al west. Ik kreeg steevaaste een tipskladdegien mit iesbonbons van him uut et winkeltien van Geert en Hennie. Elf daegen laeter gong ik naor zien jaordag en kreeg hij krek zoen tipskladdegien mit dezelde snupies van mij weeromme. Ze bin dr verdikkeme allemaole niet meer. Al die meensken die aovens om de taofel in de kaemer zatten en Reintien is ok al een jaormennig weg Et leven is een wif spullegien, dr kan je zomar wat mals overkommen.
Ik zol dat leven niet weerommedoen willen, et was niet al te makkelik, ik hebbe et beschreven in mien boek Een brogge van glas. Dat zal wel altied et boek blieven dat me et liefste blieven zal. Behalven dat et een mooi boek is het et een goeie therapie west om et te schrieven. Eindelik mit alles veur de draod kommen! Dit bin ik en wie daor niet mit ommegaon kan gaot mar in een grote boge om me henne. Van pattie volk hek dat trouwens toch et liefste Et schrieven van et boek het me vrijer maekt, verlost van een protte ballast die k deur et leven mittoogde. Ak nao 64 jaor de tussenbelaans van weenst en verls opmaeke bin k niet ontevreden van wat dr van dat schaemele, verlegen joongien wodden is. Dat het toch mar 22 boeken schreven en meer as 2500 keer veur een zael vol volk staon te praoten. Dat hak vroeger nooit daenken kund! Doe duste k zowat gien woord te zeggen! Now ak dr zo over naodaenke: ik zol wel weer 46 wezen willen, mar dan mit alle kennis, kunde en bezittings die k now hebbe. Mar et staot me niet bij dat zoks kan, dat now ja, dan toffel ik mar gewoon wat deur in de Stellingwarven. Carpe Diem!
Ajm lichtkaans daenken mochten dak ankem jaor, ak van Drees kriege, mit pensioen gao en ophole mit schrieven en vertellen Jim hoeven dr dus in de veerste veerte niet an te daenken dak ankem jaor mit de vut of pensioen gao. Ik begriepe dat pattie volk now een malle opdonder te verwarken krigt. Ik heure ze daenken: Raeken we dan nooit van die man of? Nee, dus! Allienig de man mit de zende kan roet in et eten gooien. Mar uut mezels hool ik niet op mit warken. Et is een behoold veur t lief en gao gewoon wat deur. Wel wat in een legere versnelling, mar opholen is de dood in de pot. Jim hadden toch zeker niet docht dak toekem jaor in Nijhooltpae aachter de geraniums zitten gaon zol? Of dak in een idioot treningspak mit lochtgevende strepen uut draeven gaon zol of zo? Zoks is juust slimme ongezond, want dan blift je et hatte van alle inspannings zomar op een keer stillestaon. Oolder woddende kerels mienen dat ze op die meniere jong blieven kunnen. Now, vergeet et mar!
Et is in de eerste plak belangriek dak de hassens smu hole. Ik blieve dus vertellen en legge mezels op dak mien verhaelen uut de kop vertellen blieven wil. Dat betekent dak ze van buten leren moet en dat is meraokelse goed veur de hassens. Op die meniere hoop ik dak me Herr Alzheimer van de huud holen kan.
Wat et oolder wodden anbelangt is Johannes Heesters mien grote veurbeeld. Wat die kerel veerder uutspoekt het en in de oorlog lichtkaans verkeerd daon het, dat gooi ik veer van mij. Mar et is wel een oolde iezervreter! En dat wik dus ok wodden! Heesters speulde vleden jaor nog in de operette Im weissen Rssl doe hij al 105 jaor was. Dat is toch meraokels! Ik hebbe et zien op internet: Een oolde kerel in een operette-uniform en nog zingen as een liester! Hij zat dr bijtieden wel es een schoffien bij op een stoel, mar toch! Dat now ja, maek jim mar klaor!
Et hoeft jim niet te verwonderen dat ik as Stellingwarver schriever/verteller in 2051 nog op et teniel van De Harmonie in Liwwadden stao. Goed, ik gao dr dan ok wel es even bij zitten vanzels. De direktie van de Liwwadder stadsschouwburg het zorgd dat dr een mooie, versierde leunstoel klaorstaot. Mar de meerste tied stao k nog en ik vertelle alles nog altied uut de kop! En et volk klapt en juicht. Krek as now verkoop ik in et schoft boekies en cds van mezels. Et is roofgoed! Van Een brogge van glas is dan krek de twintigste drok uutkommen. Nao mien optreden in Liwwadden drink ik mit een fluttien vrouwelike fans nog een glassien port in de foyer en dan ridt mien levenskammeraod van 49 me weer naor huus toe mit de auto. Ik vale onderweg niet iens in de slaop, mar we eiden de aovend nog even lichies over. Ik relativere zien uutbundige komplementen, want och, ien van de mooiste dingen van et oolder wodden is daj beter relativeren kunnen. Thuus drinken we nog een glassien port en dan gaowe tegere op bedde en beginnen nog wat omme te donderjaegen