Prissentaosie roman Een brogge van glas

Vrouwluden en manluden,

Et is van t jaor tien jaor leden dat mien moeder wegraekte. De tied gaot hadde. Tien jaor was lange genoeg leden om een boek schrieven te kunnen over heur en over mij en over aandere meensken die in mien leven van belang binnen of west hebben. Et boek eerder schrieven kon niet. Ik mos eerst genoeg ofstaand van heur nemen kunnen. Ik hadde de liefste moeder van de hiele wereld, dat zegt iedere zeune as et goed is, mar oonze baand was deur de omstaandigheden wel hiel arg stark. Aachterof bekeken: t stark. Allienig de dood was in staot en knip die baand deur. Dat gebeurde tien jaor leden. Over de tere dingen van et leven konnen mien moeder en ik niet praoten. Bijtieden doen dingen te zeer, liggen ze te gevulig. Dat is, al weer aachterof bekeken, spietig. Et hadde aanders moeten. Dr hadde zovule aanders moeten in et leven. Mar wie zegt dat niet? Dr zullen mar verhipt weinig meensken wezen die heur leven percies zo weer overdoen willen zollen. Ikke in elk geval niet. Nao de dood van mien moeder kwam ik dr eerst aachter wie mien vader was en dak een breur hadde. En dat haost alleman dat wus, behalven ikke. Now, dat is toch wel een gegeven veur een roman! Et idee om die roman te schrieven kwam naodak de bespreking van Tineke Steenmeijer-Wielenga in de kraante las over mien veurige roman Toegift. In mien drie veurige romans hek de hieltied wel autobiografische fragmenten bruukt. Dingen die echt gebeurd binnen. Mar ik keus de hieltied veur ik-feguren die een aandere naeme hadden as ik. Et vul de lezers dus niet op as stokken uut de verhaelen echt gebeurd weren. Allienig meensken die mij echt goed kenden, hadden deur dat pattie stokken in die romans op waorhied baseerd weren. In die laeste roman Toegift komt de moeder van de heufdpersoon in et verpleeghuus terechte. Ik hebbe in de fragmenten over heur mien eigen moeder beschreven. Mien moeder zat ommes de laeste maonden van heur leven ok in zoen huus. Tineke Steenmeijer hadde hiel goed deur dak over mien eigen moeder schreef, ze vun die fragmenten ok arg mooi, en dee doe in de kraante de suggestie dak nog es een roman over et leven van mien moeder schrieven moeten zol. Een brogge van glas is een roman over oons beidend wodden. Over et leven in dat kleine Stellingwarver drp, waor we now binnen, mar dan in de vuuftiger jaoren. Een drp dat al lange niet meer bestaot. Een boek over die starke baand. Mar ok een boek over mij. Over et leven van now. Nao heur wegraeken. Aj dan toch een autobiografische roman schrieven, moej niet zo benauwd wezen en laot je eigen leven buten schot. Wees dan hielemaole eerlik. En dus vertel ik ok over een liefde die geheim blieven moet. Die geliefde het in dit boek vanzels wel een aandere naeme kregen. In et gewone leven zol ik dit nooit allemaole zomar an meensken vertellen. Et gaot in wezen gieniene wat an. Mar ik bin ok schriever. En as schriever zag ik hiel goed dat dr in mien leven wel een mooie roman zat. Een ontroerende, intieme, gevulige, spannende roman. Want hoe komt et aj een brief an een onbekende breur schrieven? Hoe gaot dat veerder? Wil die wel wat mit jow te maeken hebben? Dat is spannend. Jim moen et mar lezen. Et is ok best wel spannend om je as meenske zo bloot te geven. Want dat doe k. Dat zok vroeger nooit durfd hebben. Mar ik bin now zestig. En ie bin op een ogenblik de schaemte en de verlegenhied veurbij. De meensken moen dr mar van vienen wat ze dr van vienen. Ze moen dr mar van vienen van wat en hoe ak bin. Ze zeggen et toch niet tegen mij, ze zullen dr hoogstens aachter mien rogge over praoten. En toch blift et nog een betien griezelig. Dit boek en om dat te prissenteren in dit drp. Mien drp. Et drp van mien moeder en mij. Mar hier heurt et.
Ik hebbe et boek indertied in klad in twie maonden schreven. In december 2004 en jannewaori 2005. Doe hek et in de komputer stopt. En vervolgens hek et heufdstok veur heufdstok deurvrot mit kammeraod Ingmar Roerdinkholder. Hij gaf tips daor ik nooit an docht hebben zol. Daornao het een koppeltien aandere kammeraoden et lezen en sommige meensken die in et boek veurkommen. Mar dr kommen ok meensken in et boek veur die et niet lezen hebben en misschien bin die nao et lezen wel lelk op me. Dat is dan niet aanders. Et boek is wodden zoas et wodden is. Et leven is gaon zoas et gaon is. Alles is zoas et is.
Ie heuren een eerste exemplaor an iene te geven. Ik geve graeg eerste exemplaoren an meensken die k bewondere. Ik bewondere Gerard Nijenhuis al hiel lange as dichter en schriever. Ik kenne him ok al lange jaoren, mar we zien mekaander mar zo now en dan es bij de ien of aandere gelegenhied. Gerard, jow eerste romans hek jaoren leden al lezen, de laeste peer jaor hek jow laeste romans lezen. Et Drentstaelige Het verbrgen leven en et Nederlaanstaelige Het portaal. En ik was vreselik onder de indrok. Zo mooi, zo prachtig van tael, zo ontroerend. Wat is lezen dan mooi. Jow gedichten, mar mit naeme jow romans spreken mij enorm an. De stichtig Het Drentse Boek zol jow ommeraek aachter de vodden zitten moeten en schrief hiel gauw weer een roman in et Drents. En as zij dat niet doen, dan doe ik dat now. Ie heuren hier vanaovend vanzels te wezen, mar ie moen dr morgen drekt mit uut aende zetten. Ie moen an t wark! De huud moet dr op, man! Now ja, omdak jow boeken dus zo mooi viene, docht ik dus an jow en geef jow et eerste exemplaor van Een brogge van glas. Ok al omdat in oonze boeken et thema homoseksualiteit nogal es veurkomt. Wij hebben as manluden en as schrievers raekvlakken. Ik zag dr ok wel een betien tegenop om jow te vraogen, al het mien uutgever dat dan ok veur mij daon. Want ja, ik kieke tegen jow op en wat zol ie van mien geschrief vienen? Dat was ok spannend. Mar ik hebbe, naodaj et manuskript lezen hadden, een vreselik aorige brief van jow kregen. Daank veur die mooi brief. Ik wus doe dat et wel goed zat en daoromme wik jow now mit ontzettend groot genoegen et eerste exemplaor geven van Een brogge van glas, een boek dat lichtkaans altied wel mien meerst dierbere boek blieven zal.