Et stokkien hieronder is Johan Veenstra zien bi’jdrege an et vrundeboek veur de Friese misdaodauteur Joop Boomsma, bi’j gelegenhied van die zien 60-ste verjaordag.

Een zoele aovend in september


Lichtkaans daj’ d’r tegenan zaggen, Joop, om 60 te wodden. Ik wor een klein half jaor nao jow 60, en ik zie d’r wel tegenan. We wo’n zo staorigan oolder en et kan mar zo dat oons de hanen en de vingers nao verloop van tied knoffelig en stief wodden, dat et schrieven dan wat minder goed wil, dat oonze naemen niet zo riegelmaotig meer opduken in de kraantekelommen. Wat een gruwelik veuruutzicht! Mar zowied is ’t vanzels nog niet. De echte oolde dag lat nog even op him waachten. En och, as een vrommes in Hoogevene 115 wodden kan… We meugen eerst nog volop genieten van de haast van et leven!
D’r wodt altied zegd dat meensken mit et vermeerderen van jaoren milder in heur oordiel wodden. Ik verneme daor nog niks van, ik mag pattie volk niet lieden al is ’t ok nog zo. En zokken moe’n me niet dwas veur de bienen kommen, want dan bin ‘k in staot en geef ze een trap in ’t wieke van de peinze. Now ja, misschien dat et zoe’n vaort drekt niet lopt, mar ik durve ze de huud wel vol te schellen. En ie bin, krek as mi’j, ok niet benauwd uutvalen. Ik hebbe wel es lezen hoej’ tekeergongen over et nivo van aandere internetdagboekeschrievers: braandhoolt! Gieniene die et zo goed kan as jow! Dat zeej’ vanzels niet mit zovule woorden, mar as goeie lezer he’k tussen de regels deur hiel goed zien wat as d’r ston. En… ik was et mit je iens. Gieniene die et zo goed kan as jow, as oons… Wat een gemierk, wat een bostklopperi’je, wat een schrieveri’je over niks en nog es niks, wat een frustraosies en ofgeunst! Daelesaobeld hej’ dat spul! En dan die puber op leeftied in Grunningen die mar niet volwassen wodden wil: Cornelis van der Wal! Ie hebben him feguurlik de pook recht op ‘e rogge sleugen! Ik las et allemaole op mien komputerscharm en reup: ‘Bravo, Joop!’

En zoks wodt allemaole aanders aj’ 60 wodden. D’r is een grote kaans dat ie now al vernemen daj’ an ’t veraanderen binnen, daj’ milder an ’t wodden binnen, daj’ mit een glimlachien naor al dat gedoe kieken en je d’r niet drok meer omme maeken. Ik zie je veur me, Joop: de oolder woddende, wieze Friese schriever.
 Et is een zoele naozoemeraovend in et laest van september. De daegen kotten al ommeraek, mar overdag is et nog et mooiste weer van de wereld. Frieslaand en de Stellingwarven beleven een ooldewievezoemer. Ie zitten mit Jenny in de kaemer, naodaj’m de hiele dag uut fietsen west hebben. Morgens op ‘e tied bi’j’m al votgaon: zunnepetties op, ieder een poede bolties, een peer pakkies frisdraank en een benaan in de fietstasse. Jim bin zuver nog verbraand om de kop doej’m een schoft argens an et waeter zeten hebben. En now zitten jim in de kaemer en hebben elk krek een halve pizza behaffeld. Ie hebben je een borreltien inschonken en blaederen veur de laeste keer in- en intevreden de drokproeven van je ni’je boek deur. Hier en daor lees ie een klein stokkien.
‘Ja,’ mompel ie zo wat veur je henne.
Jenny zegt niks weeromme.
Ie blaederen nog wat omme, nemen veurzichtig een slokkien uut et reumeltien, lezen dan ien van de laeste bladzieden, nommer 136, nog es deur en leggen de kladdeboel dan vergenoegd op et taofeltien.
‘Et is een goed boek, vrouw. Et zol me niks verbaozen as dit mien opus magnum wodt.’
Jenny zegt weer niks, want die zit elke zundagaovend naor Blauw Bloed van de EO te kieken. Ie pakken de kladden nog es van de taofel en lezen bladziede 136 nog es een keer deur.
‘Ze zeggen dat Mabel misschien ok weer wat onder de schölk het,’ zegt Jenny inienend, mar ie reageren niet.
Dan gaot de tillefoon die op et taofeltien naost et reumeltien ligt.
‘Joop Boomsma!’
Et blift even stille.
‘Mit Cor.’
‘Cor?’
‘Cornelis van der Wal.’
‘Gottegot…’
‘Ja, ik wete zowat niet hoe a’k d’r mit ankommen moet.’
Cor staemert en stroffelt haost over de woorden.
‘Now ja, ik docht vanaovend, doe ‘k mien bakkien mit overbleven bami van gister opsmikkeld hadde, daj’ toch wel een hatstikke goeie schriever binnen en jow dagboek was ok altied vule beter as dat van mi’j. Eerlik waor. En now he’k dus een fluttien gedichten maekt en et oordiel neudig van iene die ommeraek in ’t zoolt bebeten is. Iene die goed is in mienings, staandpunten en annelyses en zo. En now ja, doe docht ik dus an jow. Zoj’ me d’r wel mit gerieven willen?’
Et is weer even stille. Evenpies broest je nog een restaantien lelkens in de huud omhogens, mar dan stroom ie over van mildhied en zeggen: ‘Stuur et mar toe, mien jonge, netuurlik wi’k je helpen, ik zal et mit graegte lezen.’
‘Bedaankt, Joop!’
‘Et is goed, mien jonge.’
Et tillevisiepergramme Blauw Bloed is intied oflopen, de oftiteling glidt over et scharm.
‘Wie was dat?’ vragt Jenny.
‘Cornelis van der Wal,’ zeg ie.
‘Gottegot…,’ zegt Jenny, ‘ze zeden trouwens krek dat Mabel misschien ok weer een poppien kriegen zal.’
Ie zeggen niks weeromme. Butendeure stikt de wiend een hiel klein betien op. Et is altieten nog slimme zoel.