17 oktober – 17.00 – Ik hebbe de roman De eenzame van Aar van de Werfhorst (1907-1994) lezen. Ik hebbe al meerdere boeken van disse schriever lezen. Et bin oolde boeken, mar ik leze ze graeg, ze bin prachtig van tael. De eenzame gaot over Maarten Grubbe, de laeste telg van een oold geslacht. Hi’j woont in een groot laandhuus. Zien oolden zicht hi’j mar weinig, die reizen van alles of. En dan raekt hi’j betoverd deur en verliefd op Marie-Louise. Mar Maarten Grubbe wodt dreven en verdreven deur onrust. Vanuut zien laandhuus naor een wereld die weinig hoolvaaste te bieden het. Hi’j verlöst zien liefde, vrouw, kiend, zien volk, bezit en huus. Een mooi boek en zo mooi van tael. Die mooie, oolde woorden. Een peer veurbeelden. Hij wiesch zijn handen. De appelaar bloeit. De bomen zwatelden met hun ontelbare bladeren. Hij kon zijn kluister niet verbreken. Sinds vergangen mei. En dan wat freule Marie-Louise bij him losmaekt en veroorzaekt. Dat wodt toch hiel mooi deur de schriever verteld. Toen hij zich van zijn kleren ontdeed, zag hij het zelf, zag hij het oproer van zijn zinnen.


Naor de volgende bladziede - Naor de veurige bladziede