Onthullen gedichten in netuurgebied Rottige Miente op 11 meie 2019  

Vrouwluden en manluden,  

Op 2 juli 2018 kreeg ik vesite van Gerard van Klaveren die in juni 2017 ofscheid neumen hadde as burgemeester van West-Stellingwarf. Hiíj was in gezelschop van kultuurambtener Hans Breukel. De beide manluden kwammen mit een verzuuk. Van Klaveren hadde biíj zien ofscheid een geldbedrag as kedo kregen en vreug as ik vier gedichten schrieven wol over et netuurgebied Rottige Miente in de Westhoeke van West-Stellingwarf. Die gedichten zollen dan op stienen plaeten weergeven wodden en een plakkien kriegen in die schitterend mooie streek. Dat was dan et kedo veur Van Klaveren.
Ik was niet echt van plan en schrief nog gedichten. In 2017 kwam mien laeste dichtbundel De overkaant van et waeter uut, mar dit anbod was te mooi en slao et zomar of. Vandaor daík dír over naodocht hebbe waor die gedichten over gaon moeten zollen. Daor waík trouwens wel aorig gauw uut. In ieder geval over et gebied zels. Hoe mooi as et hier is, mar ok over et minder mooie van vroeger. De aarmoede, et hadde vrotten veur mar een peer luzige centen. En vanzels over een visker en... de bekende schilder Dirk Kerst Koopmans die hier indertied in een tente woonde.
En doe bin ík begonnen en schrief de vier gedichten. Ze mochten niet al te lang wezen, die opdracht haík mitkregen. Van Klaveren hadde et over gedichten van vier regels, zoas et gedicht van me dat in de bestraoting van et Centrumplein van Wolvege ligt. Mar ik kon beslist niet in vier regels zeggen waík zeggen wol. Et bin dus gedichten van acht of negen regels wodden.
Op 24 september 2018 trof ik Hans Breukel en Roel Vriesema van Staotsbosbeheer in De Tentepolle. We bin morgens mit ín drienend et netuurgebied ingaon en hebben plakken uutzocht waor de stienen plaeten mit de gedichten et beste liggen kunnen zollen. Gerard van Klaveren kon dír niet biíj wezen, die was intied tiedelik burgemeester van et overzeese gebiedsdiel Amelaand wodden. We hebben die morgen de plakken uutzocht en laeter is alles goedkeurd op et gemientehuus. Op 9 april 2019 biwwe et gebied weer in west, now mit manluden van de gemiente dír biíj die de stienen plaeten te plak leggen mossen.
Stienhouweriíje Fransen in Et Vene het die stienen plaeten maekt, ze bin te plak legd, de klus is klaor. De meensken kun now dus lezen wat aík schreven hebbe. Laoíwe mit mekeer de gedichten mar even ien veur iene biíjlanges gaon.
We beginnen biíj et parkeerterrein an de Pieter Stoevezaandweg mit et infermaosiebod van Staotsbosbeheer. Van daor lopt een kuierpad aachteruut et netuurgebied in. Daor ligt et gedicht Geheim. Vroeger was dit gebied naogenoeg ofsleuten van de butenwereld en nog kují dír allienig mar op íe fiets of lopende kommen. Veur miíj is dit een betien een geheimzinnig laand.  

Geheim  

Dit is een laand waor de tied
weerspiegelt in et waeter,
de wiend een verhael vertelt,
om de oolde tenten roest
as vleermoezen in twiedonker
cirkels vliegen deur de locht.
Luuster naor de woorden en
ontdek staorigan et geheim.  

Biíj de Scheenesluus ligt ok een stienen plaete. Hier was in vroeger tieden de harbarg De laatste stuiver en wodden grif vusen te vule centen ommezet in draank. Et oolde huus is de laeste jaoren mooi opniíj opbouwd. Et is now een B&B en het gelokkig dezelde naeme hullen. Daoraachter staot de prachtig restereerde meule De Rietvink. Hier biíj de sluus, vlakbiíj et waeter, ligt et gedicht Schippersvrouw. Een gedicht over et hadde wark van eertieds. De schippersvrouw die de turf in et schip loegt. Et bestaon was zwaor en drege. Ze hadde heur lichtkaans meer van et leven veurstelt, mar dír is een groot wonder onderweg.  

Schippersvrouw  

Heur dromen bin indertied
mitneumen deur de voegels.
Heur verlangst wodde keerd
deur de deuren van de sluus.
Mar soms vernemt ze zomar
een glimpien van et wonder.
Strikt ze fluusterende even de
haand over de boek en loegt
dan de turf weer in et schip.

De Scheene stroomt wondermooi deur dit prachtige gebied. Et waetertien schient in vroeger daegen greuven te wezen, mar veur miíj is et een reviertien. Awwe over et fietspad in de richting van Munnikeburen gaon, kommen we biíj dit infermaosiegebouwgien van Staotsbosbeheer langes. Hier ligt de stienen plaete mit et gedicht Visker. Een visker die de foeken uutzet het, weer op huus an veert, en hoopt op een flinke vangst.

Visker  

An ít aende van de dag roeit
hiíj mit kalme slag naor huus.
Aachter him verdrinkt de zunne
in et doodstille waeter.
Strikt et laeste locht deur
de toppen van de bomen.
Een voegel zingt dwas deur de
naacht naor de vroege morgen
as hiíj de foeken weer leegt.

Et vierde gedicht ligt an et aende van de route. Biíj et karkien van Munnikeburen eindigt et fietspad en kojí op íe deurgaonde weg. Mar... hier kan vanzels ok krek zo goed et begin van de route wezen! Et gedicht hiere gaot over de bekende Stellingwarver schilder Dirk Kerst Koopmans (1906-1998). Hiíj schilderde hier in vroeger daegen et laand en de meensken om him henne. En... hiíj zag dat et goed was.

Schilder  

Hiíj varft in zaachte kleuren
de meensken van zien laand
en lat ze streek veur streek
veur altied veerderleven.
Mar pas as een psalm uut
et kleine karkien wiederop,
speuls as een veertien deur de
locht zweeft, keurt hiíj zien
wark en zicht dat et goed is.

De gedichten daor aík zin veur zin en eins woord veur woord op ommezwoegd hebbe, bin de wereld ingaon en liggen now in ien van de mooiste streken van de Stellingwarven te pronke en dat vien ik een grote ere!